Overland Asia Tour 2008

Routekaart

2008-10-27T01:05:00.008+02:00

De werkelijke route. (klik op de kaart om deze te vergroten)

Toen we uit Praag vertrokken was al snel besloten om via Roemenië naar Bulgarije te rijden i.p.v. door Servië omdat de Kenianerin hiervoor een Visa nodig bleek te hebben.
De grootste wijziging in de route was de reis door China. Door de ongeregeldheden in Tibet was de Nepal / China grens langere tijd dicht. Uiteindelijk kregen toestemming om via de provincie Xinjiang naar Mongolië te reizen. Dit had tot gevolg dat we van Nepal terug moesten naar Pakistan om daar via de Karakoram Highway naar China te rijden.
We hadden in de geplande route twee opties om van Oezbekistan naar huis te rijden. De eerste was via Turkmenistan, Iran en Turkije. De tweede via Turkmenistan, de veerboot over de Kaspische Zee naar Azerbeidzjan, Georgië en Turkije. Uiteindelijk kozen we voor een derde optie en reden via Kazachstan, Rusland, Oekraïne en Polen naar huis.

Routetabel

2008-10-26T22:38:00.010+02:00

Tijdens de reis bezochten we 20 verschillende landen. De landen en de volgorde etc. staan in onderstaande tabel.

Klik op de tabel om deze te vergroten

Reisverslag 59

2008-10-26T00:20:00.003+03:00

Van Kazakstan naar huis.

We zijn weer thuis na een afwezigheid van 9 maanden en meer dan 40.000 km gereden te hebben.

Vanaf Atyrau aan de Kaspische Zee hadden we de laatste 4.500 km goede wegen en nog steeds mooi weer. De kust langs de Kaspische zee is erg moerassig in het noorden en de zee is daarom moeilijk te bereiken. Maar we wilde per se natte voeten halen in de Kaspische Zee. Uiteindelijk vonden we een weggetje door het moeras en de duinen naar de zee. We zagen een goede plaats (ten minste dat dachten we) op 50m van de zee om te overnachten. Toen we s’-morgens weg wilde rijden bleek de grond toch drassig te zijn en zaten Adolf en zijn sleper Hartmut al snel muurvast. Jörn moest er aan te pas komen om Hartmut los te trekken. Waarna Hartmut, Adolf naar vaste ondergrond moest winchen. Ook de terugweg door de duinen was zo onverwacht zwaar dat zowel Jörn als Hartmut Adolf moesten slepen.

Voor het eerst sinds 1995 waren Ria en ik weer terug in Wolgograd. We bezochten met onze medereizigers het indrukwekkende 85m hoge “Moeder van het Vaderland” monument en het nabij gelegen mausoleum. Het centrum van Wolgograd hebben we jammer genoeg alleen in het donker gezien. Maar het was duidelijk dat Wolgograd dezelfde metamorfose had ondergaan als alle andere grote steden in Rusland sinds het uiteenvallen van de Sovjet Unie.
In 1995 waren er in het centrum alleen een bakker te vinden en nog een winkel die wat melk, worst en kaas verkocht. Nu zijn op de begane grond van alle gebouwen in het centrum winkels en restaurants gevestigd. Voor kleding, cosmetica etc. zijn nu alle bekende merken in Wolgograd vertegenwoordigt. Op straat en in de winkels zie je niemand ouder dan 35 jaar (behalve ons dan). De veranderingen schijnen aan de oudere mensen voorbij te zijn gegaan.

Aanvankelijk zou Adolf naar Rusland gesleept worden omdat daar betere mogelijkheden zouden zijn om de Camper te laten repareren. Vanwege de korte geldigheid van het Rusland visum en Adolf’s voorkeur voor een reparatie in de Oekraïne was Hartmut bereid nog een kleine 1000 km extra te slepen. Het slepen werd met de dag gevaarlijker omdat drie van de zes bouten waarmee het sleepframe vast zat waren afgebroken. Bij aankomst in Lugansk, de eerste grote stad in de Oekraïne, en na 3200 km slepen waren Adolf en Jitka nog steeds niet tevreden. Wat ze nog precies van de groep wilde was niet duidelijk maar het afscheid was bepaald niet zoals we het graag hadden willen zien.

Tijdens de reis was het niet altijd simpel om de vuilniszak op een nette manier kwijt te raken. We hebben steeds de verleiding kunnen weerstaan om de zak bij de soms grote bergen met afval langs de weg te deponeren. In de Oekraïne gooide Ria de zak in de vuilniston bij een benzinepomp. S’-avonds kwam ze er achter dat ze de zak met wasgoed in de ton had gegooid en dat het vuil nog in de wc ruimte stond.

De laatste stad die we bezochten was Kiev. We hadden een mooi plaatsje gevonden, in het centrum, langs de djepner. De nadelen van een plaatsje in het centrum ondervonden we s’-nachts. We werden wakker door een enorm geschommel van de Camper. Ik gilde, niet wetende wat er aan de hand was en rende naar buiten. Ik zag nog net een jongen van de ladder afspringen en naar zijn kornuiten rennen. Hij had kennelijk door op het dak te gaan staan, de Camper aan het schommelen gebracht. Ria zij later dat ze mij nog nooit zo snel uit bed had zien gaan. Dit klopt wel want als ik er eenmaal in lig kom ik er niet zo graag uit. De volgende dag bezochten we het in 1051 gestichte Holenklooster, het centrum van de Russisch-orthodoxe kerk in de Oekraïne. Het is een groot complex met diverse mooie gebouwen. In één van de kerken worden non-stop kerkdiensten gehouden. Wat we niet gezien hebben is het 30 km lange ondergrondse gangenstelsel. Hierin bevinden zich kapellen en gebedsruimtes en worden ook de monniken begraven.

Onze terugkeer in de Europese Gemeenschap verliep niet erg soepel. De Polen vonden het nodig om onze voertuigen grondig te onderzoeken. Wij hadden voor de grensovergang zes uur nodig. Hartmut had het nog moeilijker en was pas na acht uur over de grens. Hij bleek erg verdacht te zijn omdat hij in zijn eentje in een veel te grote Camper reed en ook door de landen die hij bezocht had. Eerst dreigde ze zijn Camper volledig uit elkaar te halen in een loods. Later nam men genoegen met een inspectie door 8 man gedurende bijna twee uur. Het was allemaal verloren tijd.

Binnenkort verschijnt er nog een landkaart met de werkelijk gereden route en een lijst met de landen die we bezocht hebben en de gereden kilometers.

Reisverslag 59 - Foto's

2008-10-26T00:10:00.003+03:00

Uzbeekse gastarbeiders op weg naar huis.

Zo heb je niet veel grip meer.

Ria bij de brug over de Ural in Atyrau. De Ural vormt de gegrafische grens van Europa en Azië.

Het gesleep door de steppen in Kazakstan.

Ook in Kazakstan werd het herfst.

Reisverslag 59 - Foto's

2008-10-26T00:02:00.003+03:00

Aan de Kaspische Zee.

Het sleepkonvooi door de duinen.

Overstekend wild?

We kregen bezoek.

Ria vond een eenzaam en dorstig pupje langs de weg.

Reisverslag 59 - Foto's

2008-10-25T23:53:00.003+03:00

Ria na 13 jaar weer terug in Wolgograd.

Het 85 m hoge "Moeder van het Vaderland" beeld.

Het Mausoleum.

De Wolga in Wolgograd.

Paddestoelen en gedroogde vis te koop.

Reisverslag 59 - Foto's

2008-10-25T23:40:00.005+03:00

Kiev-het Viking monument aan de Djepner.

Kiev - op weg in het Holenklooster complex.

Kiev - het Holenklooster (1)

Kiev - het Holenklooster (2)

Kiev - het Holenklooster (3)

Reisverslag 58

2008-10-05T14:28:00.001+03:00

Van Khiva via het Aral Meer naar Kazakstan.

Op weg van Khiva naar de grens van Kazakstan in het noordwesten van Uzbekistan, kwamen we op 100 km afstand langs het Aral Meer. Dus besloten we de voormalige vissershaven Moynac te bezoeken. Door de ecologische ramp die het Aral Meer getroffen heeft is er niet veel meer over van de stad aan het Aral Meer dan een troosteloos dorp zonder haven en een aantal verroeste schepen die in het zand liggen. De Sovjet Unie besloot in de vijftigerjaren het water van de twee grote rivieren, de Amu-Darya en de Syr-Darya, die uitmondde in het Aral Meer, te gaan gebruiken voor grote irrigatie projecten in Uzbekistan, Turkmenistan en Kazakstan. Grote rivieren in Siberië zouden dan worden omgeleid naar het Aral Meer maar dit plan werd nooit uitgevoerd, met het gevolg dat het op drie na grootste meer ter wereld, na de Kaspische Zee, Lake Superior en het Victoria Meer, uitdroogde. De oppervlakte was in 2007 nog maar 37 % van de oppervlakte in 1960 en van het watervolume was nog maar 20 % overgebleven.
Hierdoor is o.a. de visindustrie die destijds werk bood aan 35.000 mensen volledig verdwenen en Moynac ligt nu meer dan 100 km van het meer af. Door uitdroging werd het meer in 1987 ook nog in twee delen gesplitst.

Vanaf Khiva naar de grens werd het tanken problematisch. De meeste tankstations hadden geen dieselpompen en als ze er één hadden was die leeg. Aanvankelijk dachten dat dit kwam omdat bijna alles op LPG of op benzine rijdt. Later bleek dat veel mensen thuis een voorraad diesel hebben die ze beneden de gangbare prijs verkopen. Dat de grens met Turkmenistan niet ver weg is en de diesel is daar veel goedkoper is, zal wel de verklaring zijn.

Adolf en Jitka hebben er nog een probleem bij gekregen. Ze moeten niet alleen gesleept worden maar hebben nu ook nog een verstekeling aan boord. Ze hebben al van alles geprobeerd en raken de muis maar niet kwijt. Elke keer als Jitka een kastje opendoet zit de muis haar aan te kijken. Tot overmaat van ramp lijkt het er op dat de muis ook nog ergens een nestje aan het bouwen is.

We zijn nu (5 oktober) in Atyrau aan de Ural rivier bij de Kaspische Zee en rijden 8 oktober over de grens Rusland in. Hiermee is een einde gekomen aan het interessantste deel van onze reis door Azië. We zijn nog ongeveer 4.500 km van huis en om nog in oktober thuis aan te komen, blijft er niet veel tijd over om onderweg nog veel te bekijken. Het volgende en misschien laatste reisverslag zal dus wel niet verschijnen voor eind oktober / begin november.

Reisverslag 58 - Foto's

2008-10-05T14:16:00.009+03:00

Adolf wordt over een pontonbrug gesleept.

Met opa op de ezel.

Ze kunnen lachen want ze hebben een leuke cent verdient met de (zwarte) diesel.

Aankomst in Moynac.

De verroeste schepen liggen waar eens het meer was.

Reisverslag 58 - Foto's

2008-10-05T14:03:00.002+03:00

Het monument ter herdenking aan de ecologische ramp.

Alleen de romp is nog over, de rest is er uit gesloopt.

Op de bodem van het Aral Meer.

Reisverslag 57

2008-10-04T13:36:00.001+03:00

Van Bukhara naar Khiva.

Khiva ligt in de vruchtbare Amu-Darya delta, 450km ten noordwesten van Bukhara. Van Khiva is het nog 600km naar onze grensovergang met Kazakstan.
Vroeger was de naam Khiva verbonden met slavenhandel, barbaarse wreedheid en reizen door eindeloze steppen en woestijnen die bevolkt werden door wilde stammen. Hiervan is niets meer te zien maar in tegenstelling tot andere steden in Centraal-Azië is het historische hart van Khiva geheel behouden gebleven, compleet met de stadsmuur en de poorten.
Een paar gebouwen hebben nog steeds hun oorspronkelijke functie behouden maar de meeste zijn nu in gebruik als musea. Op bijna alle foto’s van Khiva in brochures en reisgidsen staat de met de blauw/groene tegeltjes beklede Kalta Minor minaret. Het is een korte stomp van een niet afgebouwde minaret waarvan de bouw begon in 1851 en eindigde met de dood van de opdrachtgever in 1855. Volgends de legende moest de minaret zo hoog worden dat de opdrachtgever de stad Bukhara op 450km afstand zou kunnen zien.

Reisverslag 57 - Foto's

2008-10-04T12:01:00.003+03:00

De stadsmuur van Khiva.

De Kalta Minor Minaret.

De versiering van de trouwauto's ziet hier anders uit dan bij ons.

De Islom-Hoja Minaret, 57 m hoog.

De visboer op de bazar. Zijn voorraad ligt los achter in de auto.

Reisverslag 57 - Foto's

2008-10-04T11:52:00.003+03:00

De slager op de bazar.

Ria zit op de muur van de Kuhna Ark en rechts is de Mohammed Amin Khan medressa, nu in gebruik als hotel.

De muur van de Khana Ark, het fort en residentie van de heerser(s) van Khiva.

Het plein voor de Kuhna Ark.

De Khana Ark portier.

Reisverslag 56

2008-10-04T10:48:00.001+03:00

Van Samarkand naar Bukhara.

Bukhara, een stad met 255.000 inwoners, is vol met oude koranscholen (medressas), moskeeën. Het heeft ook een groot fort ook wel Ark of Citadel genoemd.
Het oude centrum is de laatste 200 jaar nauwelijks veranderd en geeft zodoende een goede indruk hoe de steden er destijds uitzagen in Centraal-Azië. Wij bezochten er o.a.:
De Kalon Moskee. De huidige versie dateert van 16de eeuw en er kunnen 10.000 mensen in. De Moskee is sinds 1991 weer in gebruik. In de Sovjet tijd werd het gebouw benut als een opslagplaats.
De Kalon Minaret. Deze werd gebouwd in 1127 en was toen waarschijnlijk met 47m het hoogste gebouw van Centraal-Azië.
De Mir-i-Arab Medressa. Van de vele medressas in Bukhara is dit bepaald wel de mooiste. De toegang naar binnen is beperkt omdat het gebouw nog steeds als school wordt gebruikt.
Het Lyabi-Hauz. Dit is een plein rond een vijver van 1620 met prachtige bomen rondom. Een ware oase al wordt de rust wel verstoord door de vele eettentjes.

In tegenstelling tot onze negatieve ervaringen met geld wisselen en tanken, hebben wij met de mensen in Uzbekistan alleen maar positieve ervaringen. Ze zijn vriendelijk en behulpzaam.
Bij één van overnachtingplaatsen kwamen een stelletje jongelui bij de campers kijken en een praatje maken. Omdat de communicatie vrijwel onmogelijk was brachten ze wat later een jongen mee die wat Engels sprak. Een half uur later werd er op de deur geklopt en stond één van de jongens voor de deur met een grote tros druiven en nog even later kwam er nog één met appels.

Op weg naar Bukhara kreeg Adolf motorpech en moest naar de overnachtingplaats worden gesleept. Bij nader onderzoek bleek de distributie riem beschadigd te zijn door een losgeraakte bout van de spanrol. Toen de distributie riem vervangen was bleek ook de motor (waarschijnlijk de kleppen) beschadigd te zijn. Een eventuele reparatie in Uzbekistan zou erg lang gaan duren omdat de onderdelen ingevoerd moeten worden. Omdat de visa voor Uzbekistan maar tot 4 oktober geldig zijn en de ADAC pas in Rusland hulp kan verlenen werd besloten de Camper over een afstand van ongeveer 2000 km naar Rusland te slepen.

Reisverslag 56 - Foto's

2008-10-04T10:42:00.005+03:00

De Kalon Moskee 1. (Adolf)

De Kalon Moskee 2.

De Kalon Minaret.

Kijken-kijken-niet-kopen.

De Mir-i-Arab medressa (1)

Reisverslag 56 - Foto's

2008-10-04T09:59:00.005+03:00

De Mir-I-Arab medressa (2)

Lyabi-Hauz

Detail van de Maghoki-Attar moskee.

De Ark (het Fort), de residentie van de Emirs tot het door het Rode Leger werd gebombardeerd in 1920.

Bolo-Hauz moskee van 1718, gefotografeerd vanaf de 33m hoge watertoren.

Reisverslag 56 - Foto's

2008-10-03T15:57:00.005+03:00

Hoja Nasruddin, de Tijl Uilenspiegel van Azie.

Mozaiekdetail van de Nadir Divanbegi medressa

Met deze constructie moet Adolf 2000 km gesleept worden naar Rusland.

Reisverslag 55

2008-09-25T10:23:00.003+03:00

Van Dushanbe naar Samarkand in Uzbekistan.

Als je een beetje haast hebt dat zit het bijna nooit mee. Je kunt je natuurlijk afvragen waarom heb je haast als je toch 9 maanden onderweg bent? Wel, onze haast komt meestal door de geldigheidsduur van onze visa, in dit geval voor Uzbekistan. Het begon ermee dat we een dag langer op het transit visa voor Rusland moesten wachten. Toen we uiteindelijk Dushanbe konden verlaten was de weg naar de Anzob pas (3372m) urenlang afgesloten omdat de president van de weg gebruik moest maken. De weg naar en van de pas was zo slecht dat we voor de zoveelste keer moesten zeggen “ zo slecht waren de wegen tot nu toe nog niet”. Op weg naar de pas was ook nog een Chinese firma bezig met een nieuwe weg aan te leggen. Dit leverde de nodige vertragingen op door het storten van beton en explosies waardoor de weg versperd werd door rotsblokken.
We hadden ook de afstand van Dushanbe naar Samarkand onderschat. De afstand op de diverse kaarten die we hadden varieerde van 270 tot 305 km en uiteindelijk was het 342 km. Geen groot verschil zou je kunnen zeggen. Maar als je gemiddeld maar 15 á 20 km per uur kan rijden betekent het dat je 4 á 5 uur langer onderweg bent. Uiteindelijk hadden we drie dagen nodig voor 342 km. De weg ging door een prachtig gebied maar door de slechte weg was het erg moeilijk om ervan te genieten.

In Samarkand zagen we voor het eerst sinds lange tijd weer busladingen met toeristen. Samarkand is één van de bekendste steden langs de zijderoute met een duizend-en-één-nacht imago en mooie oude bewaard gebleven gebouwen met prachtige mozaïeken.

Bijvoorbeeld het Registan met drie grote Koranscholen:

- Ulugbek Medressa van 1420.
- Sher Dor (leeuw) Medressa van 1636.
- Tilla-Kari (vergulde) Medressa van 1660.

De oudste Medressa was gebouwd in de beste kwaliteit. Het is meer dan 200 jaar ouder dan de jongste maar in een betere toestand.
De Bibi-Khanyn Moskee was destijds de grootste moskee in de wereld en was klaar, net voor de dood van Timur, de wrede heerser die in 1370 Samarkand de hoofdstad maakte van zijn rijk. De originele moskee was vernietigd door een aardbeving in 1897.
In de het prachtige (vooral aan de binnenkant) Guri Amir Mausoleum liggen o.a. Timur en zijn kleinzoon Ulugbek begraven.

We zijn in geen enkel land zo belazerd als in Uzbekistan. Het begon bij het geld wisselen. Wij wisselden 100 Euro in het Afrosiab hotel en kregen 191.000 sum.(tenminste dat dachten we) Die krijg je uitbetaalt in 191 briefjes van 1000 sum. De 91 losse briefjes telde we na maar het pakketje met 100 briefjes was omwikkeld en namen we zo mee. Later hoorde we van medereizigers dat ze ongeveer 10% te weinig hadden ontvangen. Toen wij ons pakketje natelde zaten er maar 85 briefjes van 1000 in i.p.v. 100. Iedereen is de volgende dag teruggaan en kreeg met enig gemopper het verschil uitbetaald.
We hadden in Samarkand een leuk restaurant gevonden. Ze hadden geen menukaart en aan het eind kreeg je ook geen rekening. Alles verliep mondeling. Toen we de indruk hadden dat ze ons teveel wilde laten betalen, vroegen we naar de prijzen van de dingen die we gehad hadden. Om het bedrag sluitend te maken werd het portie rijst twee keer zo duur als het vlees. Adolf en Jitka die 15.000 Sum moesten betalen kregen te horen dat, 10.000 voor het eten was en 5.000 voor service. Jitka, die vrij goed Russische spreekt, zei dat ze 10.000 konden krijgen en geen sum meer.
Bij het tanken bleek dat we ongeveer 10% diesel minder kregen dan er op de pomp stond. We hadden achterdocht omdat de getankte hoeveelheid niet klopte met de stand van de benzinemeters. Het bewijs kwam toen we ook een paar 20 l. jerrycans lieten vullen en er in werkelijkheid maar 18 l. in zat. Na dreigementen heen en weer werd een deel van het tekort bijgetankt.

Reisverslag 55 - Foto's

2008-09-25T10:15:00.003+03:00

Het centrum van Dushande is 's-avonds mooi verlicht.

Dushanbe heeft veel fonteinen.

Ria heeft (afgekeurde?) capucijners van Albert Heijn in Dushanbe gevonden.

Rudaki, de persische poeet, geboren in Tajikistan.

Het paleis van de president in Dushanbe.

Reisverslag 55 - Foto's

2008-09-25T10:08:00.004+03:00

Op weg naar de Anzob pas 3372 m.(Adolf)

Wachten bij de Chinese wegwerkzaamheden.(Adolf)

De afdaling van de Anzob pas.

Het landschap van de Anzob pas naar de grens.(1)

Reisverslag 55 - Foto's

2008-09-25T09:59:00.004+03:00

Het landschap van de Anzob pas naar de grens.(2)

Het landschap van de Anzob pas naar de grens.(3)

Registan panorama.(dubbelklik op de foto om van het panorama beter te zien)

Registan in het morgenlicht.

Ria was er ook. (maar niet vroeg genoeg om in het morgenlicht te staan)

Reisverslag 55 - Foto's

2008-09-25T09:52:00.002+03:00

Tilla-Kari Medressa.

Ulugbek Medressa.

Guri Amir Mausoleum.

Het warme brood wordt onder dekens met allerlei karretjes aangevoerd.

Mit dit populaire mengsel zou je zelf een soort nougat kunnen maken.

Reisverslag 54

2008-09-18T08:15:00.002+03:00

De Pamir Highway van Osh naar Dushanbe.

10 dagen lang hebben we over de Pamir Highway gereden van Osh naar Dushanbe, de hoofdstad van Tajikistan. Het was totaal 1315 km, waarvan ongeveer 200 km in Kyrkyzstan en de rest in Tajikistan. Een groot deel van de weg gaat door de hooggelegen en eenzame Pamir bergen tot een hoogte van meer dan 7000 m. Vanaf Osh gaat de weg over de Taldyk pas (3615 m) naar de grens met Tajikistan, die boven op de Kizil Art pas (4290 m) ligt. Daarna komen er in Tajikistan nog vier bergpassen hoger dan 4000 m. met als hoogste de Ak Baital pas op 4650 m. In dit gebied daalt de weg niet onder 3900 m., waardoor een serieus gevaar voor hoogteziekte bestaat. Daarom hebben we er bewust voor gekozen om in Kyrkyzstan de tijd te nemen om aan de hoogte te wennen. We besloten om boven de 200o m. elke nacht niet hoger dan 500 m te slapen in vergelijking tot de voorgaande nacht. Door dit aangepast stijgen in hoogte en het gebruik van Azetazolamide zijn de hoogte problemen beperkt gebleven tot wat hoofdpijn en slapeloosheid. Op technisch gebied waren er ook verrassingen op deze hoogte. Het starten van de motor leverde nogal wat problemen op ´s morgens en ook het aansteken van het gasstel verliep niet zo eenvoudig. Daar en tegen werkte de `Standheizung` (dieselkachel) boven verwachting. Met behulp van de ingebouwde hoogteaanpassing functioneerde de kachel perfect op een hoogte van 3950 m terwijl de werking maar tot 2700 m gegarandeerd is.
De Pamir Highway is grotendeels een slechte onverharde weg. Aan de stukken asfalt is te zien dat de weg ooit wel eens geasfalteerd was. Maar de weg lijdt enorm onder aardverschuivingen, erosie, aardbevingen en lawines. Hierdoor zijn delen van de weg soms dagen lang niet begaanbaar. Het was verrassend dat de schade aan de Campers beperkt was gebleven tot een paar lekke banden en een aantal losgerammelde of gescheurde delen.
Grote hoeveelheden `drugs` worden blijkbaar via deze weg naar het westen vervoerd. Vooral in het dal ten noorden van Khorog waar over een afstand van 260 km de weg langs de grens met Afghanistan loopt. De Panj rivier vormt hier de grens en is de enige hindernis voor illegale grensoverschrijdingen. In dit gebied hebben we dan ook de aanbeveling opgevolgd om niet vrij te overnachten en hebben we bij een politiepost overnacht.

Met pijn en moeite hebben we in Dushanbe een transit visum voor Rusland gekregen (niet voor niets). Hiermee ligt het verdere verloop van de reis vast. We gaan nu via Uzbekistan, Kazakstan, Rusland en de Ukraine huiswaarts.

Reisverslag 54 - Foto's

2008-09-18T08:08:00.004+03:00

Hoe bestaat het dat deze kinderen in de Camper kunnen kijken?

Geen probleem als ze op een paard zitten!

De Gulcho rivier.

Een veel voorkomende situatie.

Het landschap van de Chyrchuk pas naar Ak Bosogo.

Reisverslag 54 - Foto's

2008-09-18T07:56:00.003+03:00

Opa op de ezel.

Het landschap van de Chyrchuk pas naar Ak Bosogo. (2)

Het landschap van de Chyrchuk pas naar Ak Bosogo. (3)

De Taldyk pas 3614 m.

Overnachting net over de pas.(Adolf)

Reisverslag 54 - Foto's

2008-09-18T07:46:00.004+03:00

Mooie pompen in Sary-Tash maar er zit niets in. Overleg, wat nu?(Adolf)

Op weg naar de grens.(Adolf)

Erg slechte weg naar de Kizil Art pas (4290 m)

De Tajikstaanse grens op de Kizil Art pas, 4290 m.

Tajikstaanse grenspost.(Hartmut)

Reisverslag 54 - Foto's

2008-09-18T07:39:00.004+03:00

Overnachting aan het Kara-Kul meer.

De volgende morgen.

Door de verse sneeuw.(Adolf)

De weg was spekglad.

Wachttoren langs de Chinese grens.

Reisverslag 54 - Foto's

2008-09-18T07:31:00.004+03:00

Kara-Kul

Op weg naar de Ak Baital pas.

Op de Ak Baital pas 4650 m.

Waren wij nog 7 m hoger?

Over de Pamir hoogvlakte.

Reisverslag 54 - Foto's

2008-09-18T07:22:00.004+03:00

Murgab.

Ik krijg hulp bij het waterpompen in Mugab.

Lenin in het wit.

Er wonen veel Kyrkyzen in Murgab.

Schoolgymnastiek met lange staart.

Reisverslag 54 - Foto's

2008-09-17T12:35:00.003+03:00

Onze overnachtingplaats bij Murgab.

Over de Pamir hoogvlakte.(Adolf)

Hier verlaten we de Pamir hoogvlakte bij de Koi-Tezek pas op 4272 m.(Adolf)

Van Murgab naar Khorog.

Langs de Gunt rivier.

Reisverslag 54 - Foto's

2008-09-17T12:29:00.004+03:00

Hartmut is een waaghals.

Door het Gunt dal.

De Gunt rivier.

Khorog.

Lenin staat er nog steeds in Khorog.

Reisverslag 54 - Foto's

2008-09-17T12:20:00.004+03:00

Langs de Panj rivier met Afghanistan aan de overkant.

Het landschap langs de Panj rivier.

De wegen zijn slecht en smal langs de Panj rivier die de grens vormt met Afghanistan.(Adolf)

En nu? (Adolf)

Mooie kleuren.(Adolf)

Reisverslag 54 - Foto's

2008-09-17T12:11:00.004+03:00

Hier en daar is het dal erg smal.

Afdaling Khaburabat pas.

Langs de Abikhingan rivier (1)

Langs de Abikhingan rivier (2)

Reisverslag 54 - Foto's

2008-09-17T12:04:00.003+03:00

Waarom liggen ezels op de weg in het hete zand?(Adolf)

Adolf neemt foto's van onze Camper en omgekeerd.(Adolf)

Dit is de M41 naar Dushanbe.

Reisverslag 53

2008-09-16T14:55:00.001+03:00

Kyrkyzstan: van Bishkek naar Osh.

Van Bishkek reden we naar Osh over een afstand van 700 km. De weg naar de op één na grootste stad van Kyrkyzstan gaat o.a. over twee bergpassen. De eerste pas, de Tör Ashuu, is 3586 m hoog. Maar op 3060 m is een 2,6 km slecht geventileerde tunnel waar in 2001 een aantal mensen omkwamen omdat een aantal vrachtwagenchauffeurs hun motor te laat uitzette. Daarna kwam de 3175 m hoge Ala-Bel pas. Het gebied langs de Naryn rivier was het mooiste tijdens de rit naar Osh. De rivier verbindt ook twee stuwmeren met elkaar. De weg langs de Naryn rivier loopt op 50 á 100 m hoogte. Beneden aan de rivier zagen we een mooie overnachtingplaats en toen we daar aankwamen stond er een man ons op te wachten met twee honden. Het grondstuk bleek van hem te zijn en toen we hem vertelde dat we buitenlandse toeristen waren die een nachtje aan de rivier wilde staan was het ijs snel gebroken. Hij liet ons de rest van zijn land zien en zijn primitieve behuizing. Op de vraag of we wat fruit en groenten konden kopen was het antwoord “nee”. Wat we nodig hadden wilde hij ons alleen maar schenken. Hij wou ook graag dat we nog een nacht langer bleven en wilde niet geloven dat, dat niet in ons programma paste. Hij was teleurgesteld en zei dat we eenvoudig niet wilden blijven.

De weg van Tash-Komür naar Jalalabat loopt door een deel van het brede en vruchtbare Fergana dal. Er groeit hier veel katoen, maiz en ook zonnebloemen. De katoenoogst was er in volle gang. Vanaf Jalalabat waren we gedwongen een omweg te rijden naar Osh via Özgön, omdat de kortste weg een paar kilometer door Uzbekistan loopt. We hadden een visum voor Uzbekistan maar reden toch liever om, zodat we het visum later nog konden gebruiken. Er zijn nog steeds veel meningsverschillen over grenzen in Centraal Azië en dit zal er wel één van zijn.

De belangrijkste attractie van Osh is een rots of liever gezegd heuvel die met een beetje fantasie en het juiste perspectief lijkt op een liggende zwangere vrouw. De rots is een belangrijk pelgrimoord voor moslims omdat de profeet Mohammed hier gebeden zou hebben. De Sovjets waren daar destijds niet gelukkig mee en hebben de kleine moskee op de rots opgeblazen. Sindsdien is de moskee weer herbouwd. Ook veel vrouwen die graag zwanger willen worden bezoeken de rots. Er lopen een paar oude mannen rond die bereid zijn samen met de vrouw, of zoals we gezien hebben met het gezin, te bidden. Ik heb Ria, voor alle zekerheid, pas na het vertrek uit Osh over die mogelijkheid vertelt.

Reisverslag 53 - Foto's

2008-09-16T14:48:00.003+03:00

Van Bishkek op weg naar het zuiden door de bergen.

Op weg naar de Tor Ashuu pas.

Wachten bij de tunnel van de Tor Ashuu pas.

Boven op de Ala-Bel pas op 3175 m.

In de richting van het Kara-Kol stuwmeer.

Reisverslag 53 - Foto's

2008-09-16T14:37:00.004+03:00

Het Kara-Kol stuwmeer.(Adolf)

Het landschap bij het Kara-Kol stuwmeer.(Adolf)

Ons plaatsje aan de Naryn rivier.

Stuwmeer in de Naryn rivier.(Adolf)

Hier lijkt het fout te gaan! Maar er komt diesel uit de benzinepomp.

Reisverslag 53 - Foto's

2008-09-16T14:28:00.002+03:00

Alle meisjes gaan met grote strikken naar school.

De katoenbloem.

De knop in de katoenplant.

De katoen rijp om te oogsten.

Meisjes in hun schooluniform.

Reisverslag 53 - Foto's

2008-09-16T14:19:00.002+03:00

De rots met de zwangere vrouw. (een beetje fantasie is vereist.)

Ria en Hartmut op de rots, maar iets klopt niet met de lengte.

Deze man kan er voor zorgen dat je zwanger wordt.

Hier wordt gebeden.

Hier hebben we LPG getankt in Osh.

Reisverslag 52

2008-09-03T11:11:00.001+03:00

Kyrkyzstan: Bishkek en omgeving.

Bishkek, de hoofdstad van Kyrkyzstan is een aangename stad om een paar dagen te verblijven met veel parken maar zonder bijzondere bezienswaardigheden. Het is er ook opvallend rustig voor een stad met 900.000 inwoners.

Wij maakten van de gelegenheid gebruik om in Biskek weer een paar visa te krijgen. Dit leverde weer de nodige verassingen op. Sinds het vertrek van Mercy zijn we nu allemaal EU burger maar we worden door de diverse landen niet allemaal hetzelfde behandeld. Voor de aanvraag van het visum voor Uzbekistan moesten wij (uit NL) een uitnodiging hebben en de Duitsers niet. Tot ieders verbazing kregen wij het visum de volgende dag en moesten de Duitsers een week wachten. Omdat er toch een week gewacht moest worden besloten we ook het visum voor Kazakstan aan te vragen. Volgens de reisgids “lonely planet” was het een kwestie van s’morgens de aanvraag in dienen en s’middags afhalen. Ja, ja, was dat maar waar. We kregen eerst te horen dat het een week zou duren, later werd gezegd dat we in 10 dagen maar terug moesten komen. Maar het kan allemaal nog slechter verlopen. We ontmoetten een stel fietsers uit Duitsland die al 5 weken hadden gewacht op een visum voor Pakistan en ook hoorde dat ze vrijwel geen kans hadden om een visum voor China te krijgen.

Door de vertraging met de visa waren we veel langer in Bishkek dan we van plan waren.
We besloten van de gelegenheid gebruik te maken om de bergen in te gaan ten zuiden van Biskek en wel naar de Ala Archa kloof. Het is eigenlijk een smal dal en geen kloof.
Op weg naar Ala Archa kreeg Adolf een aanrijding met een politieagent in burger. Aangezien we allemaal zonder verzekering rondrijden moest er behoorlijk gelapt worden.
Hier hield Adolf’s pech niet op. Tijdens één van de wandelingen moesten we een snel stromende beek oversteken met ijskoud gletscherwater. Adolf verloor zijn evenwicht en sloeg voorover in het ijskoude water. Zijn wandelstokken en sokken dreven sneller weg dan we konden lopen. Zoals je op de foto kan zien, moest ook Ria uit de beek gered worden. Ook bij de laatste wandeling moesten we een snelstromende beek oversteken. Om onze handen vrij te houden gooide we de schoenen naar de overkant. Eén van mijn schoenen rolde terug de beek in en was binnen seconden verdwenen. Er zat niets anders op dan de tocht terug te maken met één wandelschoen en aan de andere voet alleen een sok.

We vertrekken 3 september richting Osh. Hier begint de Pamir Highway (http://en.wikipedia.org/wiki/Pamir_Highway ) die we volgen tot Dushanbe, de hoofdstad van Tajikistan. Tussen Osh en de grens met Tajikistan zullen we aan de hoogte moeten wennen om te vermijden dat we met hoogteziekte te maken krijgen. We zullen een aantal dagen op een gemiddelde hoogte van 4000m rijden met weinig of geen mogelijkheden snel te dalen mocht hoogteziekte zich voordoen.

Reisverslag 52 - Foto's

2008-09-03T11:04:00.002+03:00

Oude Aral pompen geven de prijs nog steeds aan in Pf /liter en DM.

Het Ala-Too plein met Nationaal Historisch Nuseum.

Fonteinen op het Ala-Too plein.

Eén van de weinige straatmuzikanten in Bishkek.

Reisverslag 52 - Foto's

2008-09-03T10:59:00.003+03:00

Het "Witte Huis", parlementsgebouw en het kantoor van de president.

Tuinman met traditionele hoed.

Eerst even afkoelen en dan....

Op de foto.

Chuy Prospektisi (de hoofdstraat van Bishkek)

Reisverslag 52 - Foto's

2008-09-03T10:53:00.003+03:00

"Victory" plein met het monument ter herdenking van de 2de wereldoorlog.

Ja Adolf, dat wordt betalen.

Ala-Archa Canyon.

Ria heeft haar kerstboom al uitgezocht.(Adolf)

In Ala-Archa Canyon. (Adolf)

Reisverslag 52 - Foto's

2008-09-03T10:46:00.004+03:00

Hier stonden een week.

Op pad in Ala-Archa National Park

Hier lukte het oversteken nog (maar net).(Adolf)

Hier niet meer! (Adolf)

Ala-Archa National Park

Reisverslag 52 - Foto's

2008-09-03T10:32:00.003+03:00

In de Ala-Archa Canyon.

Op het Alpinisten kerkhof.

Er is wodka voor de bezoekers van het kerkhof.

Steile afdaling terug naar de Camper.

Beter een slecht bruggetje dan helemaal geen.

Reisverslag 52 - Foto's

2008-09-03T10:28:00.003+03:00

Ala-Archa National Park

Hier was geen brug en verloor ik mijn wandelschoen.

Zo moest ik terug naar de Camper.

Reisverslag 51

2008-08-30T16:44:00.003+03:00

Kyrkyzstan: van de grens naar het Yssik Köl meer.

Yssik Köl betekent “warm meer”. Deze naam heeft het waarschijnlijk gekregen omdat zelfs bij een hoogte van 1600m het meer ook gedurende de strenge winters niet bevriest. De thermische activiteit en het zoutgehalte zorgen hiervoor. Het meer is meer dan 170km lang en 60km breed en is omgeven door met sneeuw bedekte bergen van tussen de 4000 en 5000m hoog. Wij hadden besloten om, op weg naar Bishkek, een aantal dagen aan de noordkant van het meer door te brengen. Aan die kant zouden er meer mogelijkheden zijn om met de campers direct aan het meer te staan. Na een paar vergeefse pogingen om een mooi plaatsje te vinden, hadden we een mooie plaats aan het meer gevonden waarvan helaas de weg er naar toe problematisch was. We moesten met de campers over een sloot waarvan de diepte wat onderschat was. Met gevolg dat zowel wij als Adolf muurvast kwamen te zitten en eruit gesleept moesten worden. Maar het leek allemaal de moeite waard te zijn geweest tot een paar campers bezoek kregen van een vervelende dronken en agressieve soldaat die een mobiele telefoon en een digitale camera wilde hebben. Toen hij de telefoon niet snel kreeg beweerde hij dat hij de telefoon de volgende dag terug zou brengen. Ha, Ha!

Om 2 uur s’nachts werd er bij Adolf en Jitka op meerdere plaatsen tegelijk op de camper geslagen. Ze zagen drie mannen waarvan er één op dat moment de poten onder de markies wegschopte. Hierop begon Jitka te gillen en dreigde de mannen met een bezem te lijf te gaan.
Hartmut werd door het gegil wakker en waarschuwde Jörn. Ze dachten dat het een overval was en gingen met een stuk hout op het gegil af. Hierop bedaarde de dronken mannen en beweerde militairen te zijn. Kort daarna verscheen er nog een vierde man (ook dronken) die zei dat hij een officier was van de nabij gelegen kazerne. Ze wilde dat we onmiddellijk zouden vertrekken omdat er een schietoefening werd gehouden op het terrein waar we stonden. Nadat het hun duidelijk was gemaakt dat het onmogelijk was in het donker te vertrekken, gingen ze akkoord met 6 uur en even later met 10 uur op voorwaarde dat we naar een ander deel van het terrein zouden verhuizen. Ria en ik hadden van het kabaal niets gehoord en werden door Jörn om 3 uur gewekt met de mededeling dat we moesten verhuizen.
Net voor vertrek ontdekte Adolf dat ze niet alleen zijn markies hadden beschadigd maar ook zijn nummerplaat hadden gestolen. Toen we om 11 uur wegreden was er op het terrein nog niets te bekennen en we hadden nog geen schot gehoord.

Zoals je op de foto’s kunt zien, hebben we 30km verder langs het meer een mooie plaats gevonden waar we 3 dagen hebben genoten van het uitzicht over het meer, de bergen en het heerlijke klimaat.

Reisverslag 51 - Foto's

2008-08-30T16:38:00.004+03:00

Toen we over de grens waren, veranderde het landschap heel snel.

Mogen wij er even langs a.u.b?

De bijenkorven zijn hier verplaatsbaar met grote trailers en de imker leeft er op in een klein hutje.

Ook in Kyrkyzstan kunnen we langs de weg water tanken.(Adolf)

Reisverslag 51 - Foto's

2008-08-30T16:31:00.003+03:00

De eerste bezoekers in Kyrkyzstan.

De VW Camper moest uit de sloot getrokken worden.(Adolf)

Leuk spelletje.(Adolf)

Voorbereidingen om geen tweede keer vast te komen zitten.(Adolf)

Ruiter met de typische Kyrkyzstan "Ak Kalpak" hoed van vilt.

Reisverslag 51 - Foto's

2008-08-30T16:24:00.004+03:00

Langs het Yssyk Kol meer rijd je kilometers lang door een haag van populieren.

Ria verkent onze nieuwe plaats.

Mooi plaatsje met de besneeuwde bergen aan de overkant.

Telefoto van de bergen aan de overkant.

Reisverslag 51 - Foto's

2008-08-30T16:17:00.004+03:00

Een herder zat met twee jonge egeltjes op het strand te spelen, die hij met een plastic draad vastgebonden had.

Ook de lokale bevolking geniet van een picnic (met veel wodka) aan het meer.

Reisverslag 50

2008-08-23T13:42:00.002+03:00

Kazakstan: van Almaty naar de grens van Kyrkyzstan.

Onderweg naar Almaty werd Hartmut gestopt door de politie. Hij had 80 km gereden en volgens de politie mocht je daar maar 70 km rijden. “Hoezo, er staan toch geen borden?” “Nee, maar je hoort te weten dat een vrachtwagen maar 70 mag rijden”. Maar ik ben geen vrachtwagen, ik ben een Camper”. “Nee, je bent een vrachtwagen”. Hij moest aanvankelijk 6000 Tenge betalen. Maar, na wat onderhandelen, ging de agent akkoord met 4000 Tenge (22 Euro). De agent wilde het geld niet aanpakken, hij mag immers geen steekpenningen aannemen. Hartmut moest het geld op de automat laten vallen.

Almaty (http://en.wikipedia.org/wiki/Almaty) is een grote stad met 1.3 miljoen inwoners. Het was de hoofdstad van Kazakstan tot 1997. Het is een westers uitziende stad. Alleen de overheidsgebouwen en monumenten herinneren nog aan de Sovjet Unie vanwege de typische architectuur uit die tijd. De stad is een groene oase, gelegen tegen de met sneeuw bedekte bergen die de grens vormen met Kyrkyzstan. Nergens hebben wij zoveel grote en dure auto’s zien rijden. Veel auto’s rijden nog steeds met een D of CH sticker etc. en zijn blijkbaar als gebruikte auto’s ingevoerd. Wij werden aangeraden goed te kijken, want misschien zou onze gestolen mercedes hier ook wel eens rond kunnen rijden.

Op weg naar Kyrkyzstan, 200 km van Almaty, bezochten we de Charyn Canyon. De Charyn rivier heeft in de dorre steppe een grote canyon gemaakt, die in grootte niet vergelijkbaar is met de Grand Canyon maar ook zeker de moeite waard is. Vanaf de hoofdweg gaat een 10km lange onverhard pad naar het deel van de canyon dat men kan bezoeken en men het Kastelen Dal heeft genoemd.

De grens overgang van Kazakstan naar Kyrkyzstan was probleemloos. Nergens waren we zo snel de grens over. Bij Kyrkyzstan hoefde we niet eens uit de auto te komen. De grenspolitie deed het schrijf- en loopwerk voor ons.

Reisverslag 50 - Foto's

2008-08-23T13:35:00.002+03:00

In het meloenseizoen wonen de verkopers met gezin in de bushokjes.

Een merkwaardig tankstation.

Ingevoerde vrachtwagens worden maar zelden overgespoten.

De "houten" Zenkov Cathedraal in het Panfilov park.

Zijaanzicht van de kleurrijke Cathedraal.

Reisverslag 50 - Foto's

2008-08-23T13:23:00.004+03:00

Het Oorlogsmonument 1917-1920 & 1941-1945.

Bruidje bij het Oorlogsmonument.

Het oude Parlementsgebouw. Een voorbeeld van Sovjet architectuur.

De kokkin heeft een vrije avond.

Dansen in het park bij "Live Music".

Reisverslag 50 - Foto's

2008-08-23T13:13:00.003+03:00

Regenboog bij het "Abay State Opera & Ballet Theatre".

Ria is in Almaty naar de kapper geweest.

Presidential Residence.

Het onafhankelijkheidsmonumentmet de Golden Man boven op de zuil.

http://en.wikipedia.org/wiki/Issyk_kurgan

De Golden Man op een sneeuwluipaard met vleugels.

Reisverslag 50 - Foto's

2008-08-23T13:08:00.003+03:00

Het zuiden van Almaty ligt tegen de bergen aan.

De Kök-Töbe kabelbaan

Ondergaande zon over Almaty.

Aankomst bij de Charyn Canyon.

De Charyn Canyon.

Reisverslag 50 - Foto's

2008-08-23T12:53:00.004+03:00

Fotograaf fotografeert fotograaf.(Adolf)

Van de canyon terug naar de hoofdweg.(Adolf)

De laatste kilometers naar de grens was de weg bijzonder slecht.

De Kyrkyzstan grensovergang. (Adolf)

Gewoon een mooi plaatje. (Adolf)

Reisverslag 49

2008-08-14T07:21:00.001+03:00

Kazakstan: van de Russische grens via Astana en het Balkhash meer naar Almaty.

Kazakstan is een heel groot land. Het is meer dan 60 keer zo groot als Nederland en heeft maar 15 miljoen inwoners. Buiten de grote steden wonen erg weinig mensen. Je moet soms een paar uur rijden, door de eindeloze steppen, om weer een dorp tegen te komen.
Van de grens naar Pavlodar reden we meer dan 50 km langs enorme grote velden met zonnebloemen maar de rest van de 1950 km naar Almaty bestond het landschap uit louter steppen.

De drie vrouwen van ons gezelschap moesten zich, om verschillende redenen, binnen 5 dagen in Kazakstan registreren. We besloten dit in de eerste de beste stad, Pavlodar, te doen. We hadden het kantoor snel gevonden maar werden er van “het-kastje-naar-de-muur” gestuurd. Ze zeiden o.a. dat het niet mogelijk was omdat we geen hoteladres hadden. We besloten echter niet weg te gaan zonder de registratie en uiteindelijk zocht de beambte zelf een hotel op in het telefoonboek en belde het hotel voor het adres.

De politie in Kazakstan maakt goed gebruik van hun afgedankte auto’s, ze worden als dummy’s langs de weg gezet. En het werkt, want mocht je te hard rijden, dan pas je toch je snelheid aan tot je ziet dat je voor de gek gehouden bent. Als afwisseling zetten ze ook nieuwe politieauto’s langs de weg maar dan zijn ze geschilderd op ware grootte op een stuk triplex.

Kazakstan is een onafhankelijke republiek sinds 1991 en word met ijzeren hand geregeerd door President Nazerbajev. Hij besloot in 1994 de hoofdstad te verhuizen van Almaty naar Astana. Sinds 1997 is Astana de hoofdstad en wordt er verwoedt van alles gebouwd. Het nieuwe regeringscentrum ziet er heel aantrekkelijk en futuristische uit en moet in 2010 klaar zijn. Het opvallende Bayterek Monument staat in het midden van het nieuwe centrum en bestaat uit een 97m hoge staalconstructie met bovenop een grote gouden bal. Bayterek is de naam van een legende. De gouden bal symboliseert een gouden ei dat boven in een populier boom ligt. Het ei bevat de geheimen van het menselijke geluk en ligt buiten het bereik van de gewone mensen. Van uit de bal heb je een geweldig uitzicht over het nieuwe centrum. Ook ligt er een gouden afdruk van de hand van de president. Als je, je hand er op legt kan je een wens doen. Ria deed dat ook en kijk maar eens op de foto hoe heimelijk ze lacht. Ze zegt niet wat ze gewenst heeft. Blijkbaar mag dat ook niet als je enige kans wilt hebben dat de wens in vervulling gaat.

Kazakstan is rijk aan grondstoffen, die er helaas ook voor zorgen dat de luchtvervuiling in enkele steden waar we doorreden, zoals Karagandar en Balkhash, onverdraaglijk was.

Op weg naar Almaty hebben we nog een paar aangename dagen doorgebracht aan het grote Balkhash meer, bij 42 graden in de schaduw. Het meer is waarschijnlijk het zelfde uitdrogings lot beschoren als het Aral meer. De belangrijkste waterbron is namelijk de Ili rivier die uit China komt en daar voor allerlei doeleinden wordt afgetakt. Het meer beslaat nu nog een oppervlakte van 40% van Nederland.

PS: wij zijn nu in Almaty en vertrekken 15 augustus naar Kyrkyzstan.

Reisverslag 49 - Foto's

2008-08-14T07:16:00.003+03:00

Zonnebloemen zo ver het oog reikt.

De begraafplaatsen zijn heel bijzonder in Kazakstan. (Adolf)

Het Bayterek Monument (toren).

Blik van de toren naar het President's Paleis.

Reisverslag 49 - Foto's

2008-08-14T07:11:00.003+03:00

De VW Camper was ook in Astana.

Het President's Paleis.

Regeringsgebouwen.

Ria met een (mannetjes) pauw.

Ria en Jitka in de Bol van de Bayterek toren.

Reisverslag 49 - Foto's

2008-08-14T07:05:00.003+03:00

Het model van het nieuwe regeringcentrum dat in 2010 klaar moet zijn.

Wat is Ria's wens?

Het President's Paleis vanuit de Bayterek toren.

De Ishim rivier.

Het Circusgebouw.

Reisverslag 49 - Foto's

2008-08-14T06:56:00.003+03:00

De fontein bij het circus.

Details van de fontein.

Monument voor de doden tengevolge van het Sovjet Regiem.

Het "President's Culture Centre".

Steppe, steppe alsmaar lege steppe.

Reisverslag 49 - Foto's

2008-08-14T06:48:00.003+03:00

De luchtvervuiling in Karaganda.

Zonsondergang aan het Balkhash meer.

Ria in het avondzonnetje aan het Balkhash meer.

Een praatje bij het vuurtje van Hartmut.

Ria koopt onderweg een gerookte snoek.

Reisverslag 48

2008-08-06T07:11:00.002+03:00

Verder door Siberië: van Tomsk via Novosibirsk naar Kazakstan.

De totale zonsverduistering was een ware belevenis die we niet hadden willen missen. We waren op 1 augustus in de buurt van Novosibirsk gebleven om de gebeurtenis optimaal te kunnen zien. Er was veel belangstelling, misschien ook wel omdat de mensen in Novosibirsk er op gewezen waren dat het weer 360 jaar zou duren eer de zonsverduistering daar weer te zien zou zijn. Wij stonden op een leuk plaatsje aan de Ob en we hadden niet alleen geluk met het weer maar ook dat er een vriendelijk gezin stond waarvan de zoon, Pavel Matveev, een telescoop bij zich had. . Hij was zo vriendelijk om ons door zijn telescoop te laten kijken en foto’s te maken. Pavel gaf mij ook een aantal foto's om voor de weblog te gebruiken. Vanaf het begin dat de maan langzaam voor de zon kwam en weer verdwenen was, duurde ongeveer twee uur. De maan dekte de zon volledig af gedurende 2 minuten en 20 sec. en gedurende deze tijd was het donker. Om het overdag volledig donker te zien worden, en kort er op weer licht is een bijzondere ervaring.

We waren op 2 augustus, de dag dat we 40 jaar getrouwd waren, in de grensplaats Karasuk.
Op een leuk en rustig plaatsje aan de rand van een bos hebben we dit op eenvoudige wijze gevierd met onze reisgenoten, wat Russische Champagne en een hapje. Ria had ook nog wat toepasselijke slingers etc. meegebracht uit Nederland om de Camper wat te versieren.

In totaal hadden we acht uur nodig om bij Karasuk de grens over te gaan van Rusland naar Kazakstan. We waren in twee uur klaar bij de Russen maar hadden bij de corrupte Kazakken zes uur nodig. In de reisliteratuur wordt gewaarschuwd voor corrupte politieagenten in Kazakstan maar dat het bij de douane ook zo was verbaasde ons. We kregen te horen dat we Euro 300 per Camper moesten betalen voor de diverse grensformaliteiten. Toen we duidelijk lieten merken dat we dat bedrag niet wilde betalen verdween de beambte. Een uur later kwam hij terug met de vraag hoeveel we dan wel bereid waren te betalen voor een snelle afhandeling. We zeiden verbaasd te over deze vraag omdat we tot nu toe gehoord hadden dat de Kazakken vriendelijke en eerlijke mensen waren. Deze opmerking beviel hem blijkbaar niet en hij verdween weer. We besloten desnoods aan de grens te overnachten en voorlopig niets te betalen. Om te tonen dat we tijd genoeg hadden werd een tafel en stoelen weggezet, gegeten, een dutje gedaan en wat onderhoud aan de Campers uitgevoerd. In tussen hadden we van een vrachtwagenchauffeur gehoord dat hij 10,000 T (68 Euro) had betaald en een Rus met een personenwagen had ook 1000 R (30 Euro) moeten betalen. Na verloop van tijd kwam een andere beambte vragen om de paspoorten en autopapieren om de nodige formulieren in te kunnen vullen. Het gevolg was dat we enige tijd later, zonder ook maar iets te betalen, Kazakstan in konden rijden.

Reisverslag 48 - Foto's

2008-08-06T07:04:00.002+03:00

Op weg door Siberie.

Regelmatig maken we een kampvuurtje.

In actie over de slechte wegen in Siberie 1. (Adolf)

In actie over de slechte wegen in Siberie 2. (Adolf)

Leuk plaatsje aan een meer bij Tomsk.

Reisverslag 48 - Foto's

2008-08-06T06:59:00.004+03:00

Bermtoeristen?

Ons plaatsje aan de Ob voor de zonsverduistering. (Adolf)

Ria maakt foto's met de telescoop van Pavel.

Gezellig en veilig naar de zonsverduistering kijken.

Dit is geen reclamefoto voor zonnenbrillen!

Reisverslag 48 - Foto's

2008-08-06T06:54:00.004+03:00

Hartmut gebruikt zijn laskap.

Pavel met zijn telescoop.

Beginfase zonsverduistering. Foto van Pavel Matveev.

Zonsverduistering tussenfase. Foto van Pavel Matveev.

Zonsverduistering bijn totaal. Foto van Pavel Matveev.

Reisverslag 48 - Foto's

2008-08-06T06:48:00.004+03:00

Totale zonsverduistering. Foto van Pavel Matveev.

Eindfase. Foto van Pavel Matveev.

Mijn foto met 10x zoom.

Zo donker was het tijdens de totale zonsverduistering.

Hier waren we op 2 augustus.

Reisverslag 48 - Foto's

2008-08-06T06:41:00.002+03:00

Een glaasje met alle reisgenoten.

No comment!

40!!!

4 jaar?

Nog even wat naborrelen met Adolf en Jitka.

Reisverslag 47

2008-07-31T10:44:00.001+03:00

Door Siberie: van Irkutsk via Krasnajarsk naar Tomsk. 1800 km.

Siberiл heeft ons positief verrast. De steden, het landschap er het weer waren anders dan we ons voorgesteld hadden. Siberiл heeft natuurlijk te kampen met het slechte imago uit de Sovjet tijd, toen de dissidenten naar Siberiл werden verbannen. De steden hebben de laatste 10 jaar een ware metamorfose ondergaan en doen nu niet veel meer onder voor de gemiddelde stad in Europa. Er zit niet veel afwisseling in het golvende landschap maar de bossen en eindeloze graanvelden zijn minder eentonig dan we verwacht hadden. Het weer was wisselvallig maar met een aangename temperatuur, soms was het zelfs erg heet.
De wegen waren echter slechter dan we verwacht hadden. Tussen Tulun en Krasnajarsk was de weg honderden kilometers zeer slecht. Over grote afstanden kon je niet sneller dan 15-20 km per uur rijden. De Siberische spoorwegen maken daardoor waarschijnlijk goede zaken. Onze route volgde tot nu toe de Trans Siberische Spoorlijn en dag en nacht zie en hoor je met korte tussenposen de lange treinen rijden.
Muggen en andere insecten zijn er in grote hoeveelheden. Hierdoor is het vrijwel onmogelijk om s’avonds buiten te zitten. Dit is jammer want de temperatuur is dan nog erg aangenaam. In de meeste landen kan je de muggen weghouden door een vuurtje te stoken, maar in Siberiл trekken de muggen zich daar niets van aan.
Als je met de Camper op weg bent heb je hoofdzakelijk diesel, etenswaren en water nodig. Aan de eerste twee is geen gebrek en de keuze in de supermarkten is tegenwoordig heel goed. Water bezorgen we ons op een bijzondere manier. Doordat de huizen in veel stadswijken en in vrijwel alle dorpen niet over een wateraansluiting beschikken staan er op straat veel waterpompen of waterputten waar we onze tanks op kunnen vullen. Hun nadeel is een voordeel voor ons.

We zijn nu in Novosibirsk om morgen (1 augustus) de zonsverduistering hopelijk goed te kunnen zien.

Reisverslag 47 - Foto's

2008-07-31T10:38:00.003+03:00

De toestand van de wegen in Siberie (1)

De toestand van de wegen in Siberie (2)

Typisch huisje in Siberie.

Slaom langs de halve slagbomen gaat hier niet!

Zo worden nieuwe autos soms opgehaald in Vladivostok en meer dan 6000 km door Siberie vervoerd.

Reisverslag 47 - Foto's

2008-07-31T10:34:00.003+03:00

Een mooie wilde bloem gezien door Hartmut.

Krasnajarsk.

Een zedelijk gekleed paard in Krasnajarsk.

Een princes?

Hoe groter de strikken, hoe mooier in Rusland.

Reisverslag 47 - Foto's

2008-07-31T10:27:00.004+03:00

Overnachting aan de rivier in Mariensk.

Ook de "Offroad Master Club" uit Novosibirsk had belangstelling in onze route.

Ria aan de waterpomp.

Over de brug naar de picnic plaats?

Nee, op veel picnic plaatsen staat een smeerbrug.

Reisverslag 47 - Foto's

2008-07-31T10:22:00.003+03:00

Deze dame verkocht lekkere paddestoelen.

Tomsk (1)

Tomsk (2)

Tomsk (3) Promenade langs de rivier.

Kan je ook zo'n hoedje vouwen?

Reisverslag 46

2008-07-31T10:20:00.000+03:00

Baikal Meer – het eiland Olchon.

De trip naar het eiland Olchon hebben wij noodgedwongen gemist. Na Ria’s aankomst in Irkutsk bleef er te weinig tijd over door de wachttijden bij de veerboot die onze reisgenoten hadden ervaren. Ze hadden 12 tot 14 uur moeten wachten en het had nog langer kunnen duren als ze niet 500 R (14 Euro) per camper hadden betaald voor de overtocht, die eigenlijk gratis is. Het was een totale chaos bij de boot en toen Jцrn bezwaar maakte tegen het voorkruipen van een paar Russen, werd hem een pistool getoond. Ondanks de problemen om op het eiland te komen, vonden ze achteraf het bezoek de moeite waard en hadden het niet willen missen. Het mooie weer zal er ook wel toe bijgedragen hebben.
Adolf heeft op het eiland een aantal mooie foto’s gemaakt en alle foto’s in dit verslag zijn van hem.

Reisverslag 46 - Foto's

2008-07-31T10:16:00.002+03:00

Onze reisgenoten staan mooi in de rij bij de veerboot.

Bij de veerboot was het een totale chaos.

De Schamanen Rots in Chuschir.

De Schamanen Rots bestaat uit twee delen.

Zonsopgang (1)

Reisverslag 46 - Foto's

2008-07-31T10:13:00.002+03:00

Zonsopgang (2)

Erg mooi licht, maar Adolf moest er wel vroeg voor uit zijn bed.

Reisverslag 45

2008-07-24T06:43:00.001+03:00

Irkutsk – Baikal Meer – Irkutsk, 550 km.

Ria kwam in Irkutsk aan met de nodige waardevolle zaken. Zoals de nieuwe laptop voor Adolf, broodnodige reservedelen voor de Camper en twee teiltjes. Hiermee is aan de sage van het gestolen en later weer vermiste teiltje een einde gekomen. Maar waarom twee teiltjes? Een reserve voor het geval het weer gestolen wordt? Nee, het teiltje was zo populair bij de vrouwelijke reisgenoten dat ze het soms zelf niet eens kon gebruiken. Dus heeft ze voor haar beste klant ook een teiltje meegebracht. Zoals je op de foto kunt zien heeft Ria er iets op bedacht dat het teiltje de volgende keer niet zo gemakkelijk meer gestolen kan worden.

Op weg naar het Baikal Meer hadden we een, rustig plaatje gevonden aan een landweggetje.
Toen we buiten wat zaten te drinken, kwam er een tractor voorbij gereden die even later stopte. Twee mannen kwamen op ons toe gelopen. De oudere man zei: “Guten Tag” en de jonge man zei: “My name is Iwan”. Zo dachten wij, we hebben twee Russen getroffen waarmee we een praatje kunnen maken. Al snel bleek dat ze hun volledige kennis van Duits en Engels al aan ons getoond hadden en gingen over op gebarentaal. Ze klikte beiden met hun duim en wijsvinger tegen hun keel. Nu hadden ze het geluk dat ik me nog kon herinneren dat Russen hiermee aangeven dat ze een borreltje lusten. Natuurlijk hebben we toen gezamenlijk een wodka gedronken. Even later stopt er weer een man, wat later de vader van Iwan bleek te zijn. Ik dacht die zal ook wel een wodka lusten maar nee hij wilde niets drinken. Hij wilde ons alleen maar het advies geven om in het weiland te gaan staan omdat er nogal veel landbouwvoertuigen behoorlijk slingeren omdat de chauffeurs onder invloed zijn. Zou hij ons misschien voor zijn zoon hebben willen waarschuwen?

Het veel bezongen Baikal Meer was voor ons bepaald geen hoogtepunt. Ok, het is een ( grote) mooie plas water in een heuvelachtig gebied. Maar verder is het met 12 - 14˚C te koud om in te zwemmen en zodra er Russen in de buurt zijn loop je tussen de bergen met vuilnis.
Wij hadden een rustig plaatsje gevonden en hebben er meer van het weer dan van het meer genoten. De wilde bloemen zijn er wel heel bijzonder. Er staan niet alleen veel bloemen maar ook veel soorten. Een paar van de bloemen kan je op de bijgaande foto’s zien.

Bij de eerste overnachting aan het meer werden we om 8,00 uur gewekt door een gebons op de Camper. “Verdomme”, dacht ik welke idioot wekt ons, zo vroeg, op deze manier? “Doe je broek aan, voordat je de door open doet”, riep Ria me nog toe. Ik keek eerst door beide zijramen maar er was niets te zien. Toen ik uitstapte zag ik de boosdoener. Een “Boris Becker” koe stond voor de Camper te grazen en sloeg met zijn staart de vliegen van zijn achterwerk. Maar ze stond zo dicht bij de Camper, dat ze met elke zwaai van de staart ook op de motorkap sloeg.

Reisverslag 45 - Foto's

2008-07-24T06:38:00.003+03:00

Teiltjesdieven opgepast!!!

We hadden plaats genoeg aan het Baikal Meer.

Reisverslag 45 - Foto's

2008-07-24T06:35:00.002+03:00

Tussen de wilde bloemen.

Ria aan het Baikal Meer.

Reisverslag 45 - Foto's

2008-07-24T06:31:00.003+03:00

Russen aan het Baikal Meer.

Koeien aan het Baikal Meer.

Reisverslag 44

2008-07-19T13:45:00.001+03:00

Van Ulaanbaatar naar Irkutsk – 1085 km.

De laatste 360 km in Mongolië van Ulaanbaatar naar de Russische grens ging over het beste stuk geasfalteerde weg dat we Mongolië gehad hadden. Op onze overnachtingplaats, 20 km voor de grens, kregen we bezoek van een ondernemend Nederlands koppel met een Jeep en daktent, (www.wijgaanopreis.nl). Ze vroegen in het Duits of ze bij ons konden komen staan en waren verbaasd in het Nederlands een bevestigend antwoord te krijgen. Nergens zijn we zoveel individueel reisenden tegengekomen als op het stuk van Ulaanbaatar naar de grens. Niet alleen fietsend of met campers maar ook een Fransman die joggend onderweg was van Parijs naar Beijing. De grens formaliteiten duurde langer dan verwacht. De campers werden als vrachtwagens behandeld en moesten geröntgend worden. Dit nam niet weg dat de campers ook nog eens persoonlijk gecontroleerd werden. Het duurde ook even voordat we de verplichte W.A. verzekering voor de campers geregeld hadden.
Op weg naar Irkutsk (http://en.wikipedia.org/wiki/Irkutsk) kwam mij alles weer bekend voor want op het platteland (het was niet echt plat) had zich sinds mijn verblijf in 1995 niet veel veranderd. De houten huizen in de dorpen waren nog steeds in dezelfde bouwvallige toestand en de straten nog steeds onverhard.
Dagen lang zitten de mensen nog steeds hun groente en fruit uit het moestuintje te verkopen.
Het was het seizoen voor aardbeien en die werden voor 100 R ( 3,00 Euro) per liter verkocht (ze kunnen ze niet wegen). Het prijsniveau heeft zich wel duidelijk veranderd sinds 1995. We hebben tot nu toe niet veel gezien dat goedkoper is dan in Nederland m.u.v. de diesel die 0,90 Euro per liter kost.
De weg naar Irkutsk was bepaald niet goed maar gaat door een mooi landschap. Langs het Baikal meer is het bergachtig. Jammer genoeg zijn er maar enkele plaatsen waar het mogelijk is om naar het meer te rijden omdat de spoorlijn er langs loopt en onze voertuigen te hoog zijn om onder de bruggen door te komen. In Irkutsk dachten we even dat we links zouden moeten rijden in Rusland. Bijna alle geïmporteerde auto’s, en die rijden er heel veel, hebben het stuur rechts i.p.v. links. Het schijnt iets te maken te hebben met de “grijze” import van zowel de nieuwe als gebruikte auto’s. Het centrum van Irkutsk maakt een goede indruk. Het is schoon en de overheidsgebouwen staan keurig in de verf. Ook op straat zijn vooral de vrouwen volgens de laatste mode gekleed. De hotpants en rokjes zijn er korter en de kleding doorzichtiger dan bij ons. Het zal wel iets te maken hebben met de lange Siberische winter en de korte zomer. Irkutsk wordt ook wel de hoofdstad van Oost Siberië genoemd. Ik sta nu alleen in Irkutsk om Ria, na een verblijf van bijna 3 maanden in Nederland, van het vliegveld af te kunnen halen. De rest van de groep is na de registrering (verplicht binnen 72 uur sinds 2007) vertrokken naar het eiland Olchon in het Baikal meer. Het eiland moet erg mooi zijn en ik had gedacht er ook nog voor 2 dagen met Ria heen te gaan. Maar ik heb gisteren een SMS gekregen dat de wachttijden bij de veerboot minimaal 12 uur zijn.

Reisverslag 44 - Foto's

2008-07-19T13:39:00.003+03:00

De laatste overnachtingplaats in Mongolië.

Het meest opvallende is dat er in Rusland meer bomen staan.

De aardbeien verkoopsters.

Ons plaatsje aan het Baikal meer.

Hartmut maakt een nieuwe beugel voor mijn stabilisatorstang aan het Baikal meer.

Reisverslag 44 - Foto's

2008-07-19T13:33:00.003+03:00

Hotel Lotus deed de "registratie" voor ons.

Het park tegenover het Angara hotel.

Zoals vele Russische steden heeft ook Irkutsk een "eeuwige" vlam.

Irkutsk - de kleuren doen het goed bij avondlicht.

Irkutsk - detail van kerktoren.

Reisverslag 44 - Foto's

2008-07-19T13:27:00.003+03:00

Irkutsk - Boulevard langs de Angara rivier.

Irkutsk - Drijvende fontein.

Irkutsk - Alexander III.

Overnachtingplaats op het eiland Yunost in de Angara rivier.

Reisverslag 43

2008-07-12T10:53:00.001+03:00

Ulaanbaatar.
Bij de grens had men ons al gewaarschuwd dat de laatste 130 km van de weg naar Ulaanbaatar heel slecht was. Volgens de landkaart was het een geasfalteerde weg, dus dachten wij, dat er dan wel veel gaten in de weg zouden zitten. Toen we er aankwamen bleek dat er helemaal geen weg was. Een Chinese firma was de weg aan het vernieuwen over de gehele lengte van 130 km. Er was niet voor een alternatief gezorgd en als je naar Ulaanbaatar wilde rijden moest je links of rechts van de weg maar je eigen weg zien te vinden. Daar kwam nog bij dat het land onder water stond omdat het al meer dan 12 uur regende toen wij onze weg moesten zien te vinden. Er was die dag niet veel verkeer en van degene die het gewaagd hadden op stap te gaan zaten er velen muurvast in de blubber. We hebben er een paar los getrokken maar konden niet iedereen helpen en één van ons kwam ook zelf vast te zitten. We 10 uur gedaan over de laatste 130 km naar Ulaanbaatar.

Ik reed nog steeds met twee gebroken bladveren rond en aangezien de noodreparatie al meer dan 400 km slechte wegen had overleefd was het misschien ook wel mogelijk om met de gebroken veren naar huis te rijden. We besloten toch maar een afspraak bij Mercedes (www.msm.mn) te maken om te kijken wat ze zouden kunnen doen. De bladveren hadden ze niet in voorraad en levering per luchtvracht zou 14 dagen duren en zo veel tijd hadden we niet omdat we dan met het visum voor Rusland in problemen zouden komen. Ook zou ik dan niet Ria af kunnen halen op 20 juli in Irkutsk. Mercedes had een Sprinter staan in de garage met passende veren voor mijn VW LT35. Maar als we die veren zouden gebruiken, kon de garage 14 dagen lang de Sprinter niet gebruiken. Niet te min was Helmut de Duitse werkplaats chef bereid de Sprinter bladveren op mijn auto te monteren, als ik bereid was de levering van de nieuwe bladveren te betalen. Kijk, dat noem ik nou eens service. Later bleek dat de veren niet eens in Duitsland in voorraad waren, maar Helmut kwam zijn belofte na!

Bij een bezoek aan Mongolië hoort het bijwonen van een traditionele zang en dans optreden.
Wij kozen voor het Tumen Ekh Sound and Dance Ensemble en genoten vooral van het unieke "throat singing" (ik heb geen idee hoe deze zangtechniek in het Nederlands heet.). Het zingen en dansen werd begeleid door een orkest dat uitsluitend uit voor ons ongewone, snaarinstrumenten bestond, zoals de Morin Khuur. Dit is een typische Mongoolse viool met twee snaren van paardenhaar en een decoratieve paardenkop.

Elk jaar op 11 en 12 juli vindt in Ulaanbaatar het Naadam festival plaats. Het is het grootste festival van Mongolië en het valt samen met de viering van de onafhankelijkheid verklaring door Sükhbaatar, op 11 juli 1921. De festiviteiten vinden plaats in en rond het Naaadam stadion en bestaan hoofdzakelijk uit een soort olympische spelen voor de nomaden. De activiteiten zijn worstelen, boogschieten, enkelbot schieten en paardenrennen. Het laatste vindt 30km buiten Ulaanbaatar plaats. Het enkelbot, is een stukje schaapsbot, dat via een klein plankje met de wijsvinger naar een doel op ongeveer 3m afstand wordt geschoten.

Reisverslag 43 - Foto's

2008-07-12T10:47:00.003+03:00

Deze vrachtwagen heeft geluk. Joern trekt hem los.(Adolf)

Dit was nog één van de betere stukken naar Ulaanbaatar.(Adolf)

Adolf zat ook vast.

Buitenwijk van Ulaanbaatar.(Adolf)

Hier stonden we 8 dagen in Ulaanbaatar.(Adolf)

Reisverslag 43 - Foto's

2008-07-12T10:40:00.003+03:00

Het uitgebrande hoofdkwartier van de MPRP (zie verslag 42)

Het Sükhbaatar plein met het Parlaments gebouw.

Sükhbaatar.

Bruidjes laten zich graag bij het Sükhbaatar monument fotograferen.

Nee, deze man is niet gevaarlijk. Bij hem kan je telefoneren.

Reisverslag 43 - Foto's

2008-07-12T10:34:00.003+03:00

Het "Tumen Ekh Sound and Dance Ensemble".

Eén van de, voor ons, ongebruikelijke snaarinstrumenten.

De "throat" zanger.

Na afloop van het theater, een pilsje bij Khan Brau.

Ingang van het Gandantegchenling tempel.

Reisverslag 43 - Foto'd

2008-07-12T10:25:00.003+03:00

Dit 26,5 m. hoge en 20 t. zware beeld staat in de "Migjed Janraisig" tempel.

Ook in de stad wordt op straat "pool" gespeeld.

Het "Staats Circus" begint met de presentatie van de artiesten.

De Naadam ceremonie op het Sükhbaatar plein.

Hier krijg je blijkbaar spleetogen van.

Reisverslag 43 - Foto's

2008-07-12T10:00:00.004+03:00

De Cavalerie.

Deze Mongolen waren ook op het Sükhbaatar plein.

Deze vlag staat bij de ingang van het Naadam stadion complex.

Dit gezin was ook op weg naar het festival.

De hoofd (V.I.P.) ingang van het stadion.

Reisverslag 43 - Foto's

2008-07-12T09:54:00.003+03:00

De opening van het festival in het stadion.

Op weg naar het boogschieten.

Overzicht van het schietterrein.

Als de vrouwen schieten, staan de mannen bij het doel. (niet ongevaarlijk)

Boogschutster.

Reisverslag 43 - Foto's

2008-07-12T09:49:00.002+03:00

Boogschutter.

Zij was er ook en liet zich graag fotograferen.

Mooie hoed.

Mongools worstelen. (Internet foto) In het stadion was het worstelen veel te ver weg om te kunnen fotograferen.

Enkelbot schieten.

Reisverslag 43 - Foto's

2008-07-12T09:42:00.002+03:00

De " enkelbot" schutter.

Luide aanmoedigingen.

Ringgooien is voor de kinderen veel leuker.

Deze band verdient op het festival een centje bij.

Hij doet over een paar jaar misschien ook mee.

Reisverslag 42

2008-07-09T11:25:00.002+03:00

Karakorum (Kharkhorin)

Dzjengis Kahn (http://nl.wikipedia.org/wiki/Dzjengis_Khan) vestigde in 1220 de hoofdstad van het Mongoolse rijk in Karakorum, ongeveer 375 km ten zuidwesten van de huidige hoofdstad Ulaanbaatar. Reeds 40 jaar later verhuisde de hoofdstad naar wat nu Beijing is. Van de oude stad Karakorum is praktisch niets meer te vinden. De resten zijn o.a. gebruikt om in de 16de eeuw te beginnen met de bouw van het boeddhistische klooster Erdene Zuu. Dit klooster wordt beschouwd als het belangrijkste klooster in Mongolië en is wat betreft de omvang ook het grootste. Het klooster is omgeven door een enorme lange muur van 1680m, waarin 108 stupa’s zijn verwerkt, op 15m uit elkaar.
Toen het klooster volledig klaar was 300 jaar later, bestond het complex uit 60-100 tempels en stonden er 300 gers binnen de muren. Tijdens het Stalin regime werd het klooster zwaar beschadigd. Alle tempels, op drie na, werden vernietigd en de monniken gedood of afgevoerd naar Siberië. Sinds de val van het communisme in de Sovjet Unie is er weer godsdienst vrijheid in Mongolië en is het klooster weer in gebruik.

De grens van het oude Karakorum werd aangeven door vier grote stenen schildpadden. Er zijn er twee over en die staan achter het klooster. Er werden destijds schildpadden gebruikt omdat zij het symbool zijn van de “eeuwigheid”

De riem van de campermotor piepte al een paar weken als de airconditioning werd ingeschakeld. Maar het piepen hielt dan weer vrij snel op. Bij het binnenrijden van Karakorum was het gepiep van de riem vrijwel constant. Het bleek dat de airconditioning compressor nog een beetje op zijn plaats werd gehouden door een afgebroken bout. De tweede bout was nergens meer te vinden. Ook alle andere campers hebben op de Mongoolse wegen schade opgelopen. De schade bestaat o.a. uit, een verbogen chassis, een gescheurde lasnaad, een kromme achteras, gebroken uitlaatpijp, losse dieselolietanks, kapotte ventilatormotor etc.

In Karakorum vernamen we ook dat er vijf doden en honderden gewonden waren gevallen in Ulaanbaatar bij onlusten die waren ontstaan nadat de communistische MPRD (de regerende Mongolian People’s Revolutionary Party) zich vroegtijdig winnaar had verklaard van de verkiezingen van 29 juni. Het hoofdkwartier van De MPRD was bestormd en in brand gestoken. En de regering had de noodtoestand voor vier dagen afgekondigd.

Reisverslag 42 - Foto's

2008-07-09T11:20:00.003+03:00

Op weg naar Karakorum.(Adolf)

Een kleurrijke Stupa (Ovoo) met achtergelaten krukken en wandelstokken.

Deze Mongool stapte uit de auto om een aantal rondjes rond de Ovoo te lopen.

Kraanvogel.

Aankomst bij de grens van Karakorum.

Reisverslag 42 - Foto's

2008-07-09T11:14:00.003+03:00

Uitzicht op Karakorum. (rechts het klooster)

Rotel was er ook met hun rijdend hotel.(Adolf)

De lama kwam ook even bij ons op bezoek.(Adolf)

Overnachting bij de kloostermuur.

Kloostermuur. Elke zijde is 420m lang.

Reisverslag 42 - Foto's

2008-07-09T11:09:00.002+03:00

Monniken op weg naar de tempel.

De drie nog overgebleven tempels.

De hoofdtempel " Zuu of Buddha".

"Baruun Zuu" tempel.

"Zuun Zuu" tempel.

Reisverslag 42 - Foto's

2008-07-09T10:44:00.003+03:00

Tempeldeur details.

De tempels zijn binnen rijkelijk versierd.

De "Golden Prayer" stupa.

De Tibetaanse tempel “Lavrin Süm”

Door op schelpen te blazen worden de monniken opgeroepen to gebed.

Reisverslag 42 - Foto's

2008-07-09T10:40:00.002+03:00

De monniken bidden voordat ze de tempel binnengaan.

De tempel tijdens de gebedsdienst.

De schildpad met de kloostermuur op de achtergrond.